Volgens een recente peiling is Rick Perry, momenteel gouverneur van Texas, de Republikeinse frontrunner met een steun van 29% onder Republikeinse en naar de Republikeinen neigende onafhankelijke kiezers. Mitt Romney volgt met 18% en Michele Bachmann met 13%. Wie zijn deze frontrunners? Wie maakt de meeste kans om uiteindelijk de nominatie als Republikeinse presidentskandidaat te winnen? Zijn zij een serieuze bedreiging voor Obama?

Mitt Romney

Een van de frontrunners is nog steeds Mitt Romney. Hij is de kandidaat van het establishment en wordt gezien als veilig maar ook een beetje saai. Zijn strategie is om niets opvallends te doen, in de hoop dat de anderen fouten maken en hij als enige overblijft.

Romney heeft veel geld achter zich en een grote campagneorganisatie, evenals een grote naamsbekendheid. Dat hij nog geen koppositie heeft weten te pakken voorspelt niet veel goeds. Wie nu nog niet achter hem staat zal zich niet snel laten overhalen om alsnog voor Romney te kiezen.

De reden moge duidelijk zijn: als gouverneur van Massachusetts voerde Romney een verplichte collectieve ziektekostenverzekering in die als voorloper van Obamacare mag worden beschouwd: Romneycare. Dit maakt het voor Romney bijna onmogelijk om campagne te voeren tegen Obama’s meest impopulaire beleidsinitiatief en een centraal thema in de discussie over de rol van de overheid. Tot op de dag van vandaag weigert Romney afstand te nemen van zijn eigen plan.

Als Romney de Republikeinse presidentskandidaat wordt, is de partij de achterban van de Tea Party voorgoed kwijt.

De strijd om de Republikeinse kandidatuur draait om de vraag wie het best de anti-Romney kan zijn. Wie kan het beste voorkomen dat Romney genomineerd wordt als presidentskandidaat en het rechtse kamp permanent verdeeld raakt?

Michele Bachmann

Volgens de zgn. Iowa Straw Poll is Michele Bachmann een mogelijkheid. Zij won deze onofficiële steekproef, waarin de populariteit van de kandidaten en de kracht van hun organisatie om kiezers te motiveren op de proef wordt gesteld. Wie kan de meeste kaartjes uitdelen aan zijn achterban, kiezers per bus aanvoeren en zo het evenement in zijn voordeel beslechten? De straw poll is niet-bindend en evenmin representatief. In 2007 eindigde John McCain op de 10^e plaats om later toch de nominatie te winnen.

Waar Bachmann won, ging Tim Pawlenty roemloos ten onder. Hij hoopte op succes omdat hij uit het naburige Minnesota kwam en als evangelisch christen goed zou scoren bij de zeer religieuze Republikeinse kiezers in Iowa. Michele Bachmann wist hem op beide fronten te verslaan. Als spreker is Michele Bachmann vuriger en charismatischer dan Pawlenty en zij is bovendien zeer bedreven in het aan de man brengen van haar politieke boodschap.

Margaret Thatcher van Minnesota

Zelf heb ik alleen het eerste debat tussen de Republikeinse kandidaten gezien en Michele Bachmann maakte een goede indruk als het ging om economie en financiën, hervorming van de zgn. middle class entitlements, energie en milieu en buitenlandse politiek. Voor zover je dat kunt beoordelen bij een parlementariër zonder uitgebreide bestuurlijke ervaring. Als lid van het Huis van Afgevaardigden heeft zij haar best gedaan zich te informeren over buitenlandse politiek, stemde tegen uitbreiding van studiefinanciering, verzette zich tegen het verbod op gloeilampen en maakte zich sterk voor het boren naar olie en gas in Alaska en offshore. Bachmann noemde global warming een hoax en is tegen cap and trade, het vaststellen van een plafond voor CO2-emissies en handel in emmissierechten.

Ook sprak zij zich uit tegen bailouts voor de financiële sector. Met haar kritiek op Obamacare en een publieke ziektekostenverzekering en het in plaats daarvan bepleiten van health savings accounts, het opheffen van grenzen tussen de deelstaten als het gaat om ziektekostenverzekeringen en hervorming van de aansprakelijkheidswetgeving is zij zeer populair bij de aanhangers van de Tea Party. Je zou haar de Margaret Thatcher van Minnesota kunnen noemen.

Exit Tim Pawlenty

Pawlenty zei tijdens zijn campagne veel dingen die Republikeinse kiezers graag horen, maar niet iedereen was overtuigd dat hij het ook echt meende. Hij probeerde zelfs de indruk te wekken dingen te zeggen die kiezers niet zouden willen horen, om dapper over te komen.

Zo sprak hij zich in Iowa uit tegen ethanolsubsidies, in het sterk vergrijsde Florida plaatste hij entitlement reform, bezuinigen op de AOW zeg maar, op de agenda, op Wall Street sprak hij zich uit tegen bailouts voor de banken en bij de Council on Foreign Relations, een denktank met leden uit beide partijen, hield hij een pleidooi voor een havikachtige buitenlandse politiek.

Als gouverneur van Minnesota was Pawlenty echter tamelijk links en gaf zich zelfs over aan links populisme toen hij tegen een journalist zei dat het tijdperk van een kleine overheid voorbij was. Pawlenty zei dus gewoon wat hij dacht dat de kiezers wilden horen. Bovendien was Pawlenty een voorstander van een actieve klimaatpolitiek. Opgeruimd staat netjes!

Ron Paul

Hoe zit het dan met Ron Paul, de man die door de meeste nieuwsprogramma’s wordt doodgezwegen? Ron Paul eindigde in de Iowa Straw Poll op de tweede plaats, een resultaat dat hij in de eerste plaats te danken heeft aan het enthousiasme van zijn achterban.

Ron Paul is de kandidaat van de libertariërs en op economisch gebied precies wat Amerika nodig heeft om te genezen van acht jaar Bush en (hopelijk) vier jaar Obama. Op het punt van de buitenlandse politiek vertegenwoordigt Ron Paul het non-interventionisme, een quasi-pacifistische stroming die veel overeenkomsten vertoont met de buitenlandse politiek van links. Dit verraadt de invloed van het anarchokapitalisme, dat de federale overheid als zo’n grote bedreiging beschouwt, dat zij zelfs in de uitoefening van haar kerntaken aan banden gelegd en uiteindelijk ontmanteld moet worden.

Ron Paul vindt het prima dat Iran kernwapens ontwikkelt en Amerika heeft geen recht om te klagen, want in 1953 steunde de CIA een coup van de Sjah tegen de democratisch gekozen premier Mossadegh. Ik ben het op dit punt totaal oneens met Paul, maar wat je ook vindt van deze redenering, met zulke opvattingen word je nooit genomineerd als Republikeinse presidentskandidaat. Dat rechtvaardigt echter niet het negeren van Ron Paul door de media.

Rick Perry

Als laatste mogelijke frontrunner blijft over Rick Perry, de huidige gouverneur van Texas. Perry maakte pas zeer recent bekend mee te dingen om als presidentskandidaat te worden genomineerd namens de Republikeinse Partij. Hij wist meteen door te stoten naar een comfortabele koppositie in een peiling van Rasmussen.

Omdat Perry zich pas recent kandideerde, is er nog weinig negatiefs over hem bekend, iets wat later kan veranderen. Aan de positieve kant is er wel veel te melden.

In de toespraak waarin Perry zijn kandidatuur bekend maakte stak hij zijn conservatisme niet onder stoelen of banken en kreeg Obama meteen stevig de wind van voren. Perry richtte zijn morele verontwaardiging op de juiste doelwitten, met name overheidsuitgaven en schulden. Met de bravoure waarmee Perry zijn conservatieve idealen uitdraagt en zijn ongezouten kritiek op Obama’s herverdeling van welvaart doet hij denken aan Ronald Reagan.

Texaanse economie loopt als een tierelier

Als gouverneur van Texas heeft Perry een prima staat van dienst als het om de economie gaat: de helft van de banen die de afgelopen twee jaar in de VS zijn gecreëerd, kwamen tot stand in Texas, de op één na grootste deelstaat na Californië. Waar Obama’s thuisstaat Illinois een schuld heeft van $ 40 miljard, heeft Texas een overschot van $ 90 miljard. In het huidige Amerika speelt Texas dezelfde rol als Colorado in Atlas Shrugged, een boek dat sinds Obama’s poging om het socialisme in te voeren in de VS en de opkomst van de Tea Party in reactie daarop volop in de belangstelling staat.

Paul Krugman, de huiseconoom van de New York Times, de Amerikaanse NRC, onderbrak zijn vakantie om Perry’s staat van dienst belachelijk te maken. Uit de mond van een econoom die hoopt dat buitenaardse wezens hier massaal ruitjes komen breken om de economie te stimuleren is dat veeleer een compliment. Krugman heeft een punt als hij zegt dat Texas profiteert van hoge olieprijzen, maar dat is de schuld van Ben Bernanke, die de geldpers in hoog tempo laat draaien. Volgens Krugman overigens nog lang niet snel genoeg.

Vriendjespolitiek in Texas?

Een meer evenwichtige en kritische beschouwing van Rick Perry’s economische staat van dienst is te vinden bij CNN. Verder wijst de Wall Street Journal nog op een steunprogramma voor starters in de technologiesector, in het leven geroepen door Perry, waar de schijn van vriendjespolitiek aan kleeft. Dit verhaal dient verder te worden uitgespit en kan Perry later in de campagne weleens in problemen brengen.

Texaanse Ronald Reagan

Ook Rick Perry heeft de aanhangers van de Tea Party veel te bieden. Voor Perry zijn zowel de Social Security, de Amerikaanse AOW, als Medicare, de ziektekostenverzekering voor 65-plussers, bepaald geen heilige koeien, hij wil deze programma's ontmantelen en overdragen aan de deelstaten. Net als Bachmann is Perry voorstander van het intrekken resp. afschaffen van Obamacare. Onlangs uitte hij felle kritiek op de Amerikaanse centrale bank, de Federal Reserve, door te zeggen dat het drukken van geld om politieke spelletjes te spelen min of meer verraad is. Bernanke kan zich beter niet in Texas vertonen.

Als het gaat om klimaatverandering door menselijke activiteiten is Perry een scepticus. Hij noemde de klimaatwetenschap een gekunstelde, bedrieglijke bende. De Social Security, de Amerikaanse AOW, noemde hij een afbrokkelend monument dat getuigt van de mislukking van de New Deal en hij vergeleek het met een illegaal piramidespel. Sinds Perry zijn kandidatuur bekendmaakte, is de steun voor Michele Bachmann afgenomen. Conservatieve kiezers zien in Rick Perry, met zijn staat van dienst als gouverneur van Texas, de beste kandidaat. Daar komt bij dat Michele Bachmann al enkele uitglijers heeft gemaakt.

Christenfundamentalist in het Witte Huis?

Zowel Rick Perry als Michele Bachmann zijn uitgesproken religieus en tegenstander van abortus. In Amerika gelden zij als social conservatives. Daarmee scoren ze bij mij zeker geen punten, maar bij veel Republikeinse kiezers die John McCain in 2008 links lieten liggen en thuisbleven juist wel.

Rick Perry gelooft dat de Bijbel foutloos is en mag daarmee zonder meer een christenfundamentalist worden genoemd. Anderzijds heeft hij verklaard dat de overheid, die burgers ongeacht hun geloof belastingen oplegt, geen specifiek geloof moet omhelzen of steunen. Tevens is Perry een aanhanger van intelligent design en is hij zelf van mening dat het als alternatief naast evolutie moet worden onderwezen op Texaanse scholen. Anderzijds vindt hij dat onderwijzers en schoolbesturen moeten uitmaken wat in het biologieonderwijs thuishoort en wat niet, niet de gouverneur van Texas.

Hier krijg ik eerlijk gezegd altijd kromme tenen van. Intelligent design heeft niets met wetenschap te maken en ik kan het boek Why Intelligent Design Fails van Matt Young en Taner Edis aanbevelen voor wie wil weten waarom. Als klassiek liberaal ben ik echter ook van mening dat de overheid het curriculum op scholen niet moet bepalen. Dat is een zaak tussen ouders en school.

Tot dusver lijkt Perry zich bewust van de terughoudendheid die een overheid in een vrij land in acht moet nemen en de beperkingen aan de macht van de staat. Ik zie hem Amerika nog niet zo gauw op het pad naar een theocratie leiden.

Dominionisme en heerschappijtheologie

Toch wordt van zowel Rick Perry als Michele Bachmann beweerd dat zij banden zouden hebben met het dominionisme of christelijk reconstructionisme, beide theocratische stromingen in het christendom die verwant zijn aan de heerschappijtheologie. Deze berichten komen van links en meestal gaat het om insinuaties zonder concrete feiten. Het enige artikel dat ook maar enige feiten noemt is A Christian Plot for Domination? van Michelle Goldberg. Neem het echter wel met een korrel zout, want erg overweldigend zijn de feiten tot dusver niet.

Goldberg verwijst ook nog naar een zeer lang artikel van Ryan Lizza in de New Yorker: Leap of Faith over Michele Bachmann en het dominionisme. Bij PajamasTV mocht Lizza zijn verhaal nog eens dunnetjes overdoen.

Enerzijds moeten we bedenken dat deze berichten afkomstig zijn van links, dat alles op alles zal zetten om de dreiging van religieus rechts te overdrijven, in de hoop dat de kiezers dan toch maar op een Democraat zullen stemmen. Anderzijds moeten we niet dezelfde fout maken als de linkse MSM, die in 2007/2008 al het slechte nieuws over Obama’s achtergronden en zijn banden met communisten, aanhangers van de zwarte bevrijdingstheologie en bejaarde terroristen negeerden.

Ook al weten zowel Perry als Bachmann de discussiepunten van de Tea Party scherp te formuleren en over het voetlicht te brengen, wij moeten niet de ogen sluiten voor eventuele minder mooie kanten van deze frontrunners.

Wordt vervolgd...